We kunne nie mir zonder mekaore

De Drie Gezusters vullen de Bladelse zittingsavonden met een lach

Petri, Marjo en Nienke

Al jaren zijn de Drie Gezusters een vaste waarde op de Bladelse Zittingsavonden. Met hun karakteristieke kijk op het leven houden ze de mensen een spiegel voor en krijgen ze meer dan eens de lachers op hun hand. PC 55 zocht Marjo van Herk, Petri Jobse en Nienke van Lieshout op om eens nader kennis te maken met de typetjes Jo, Rita en Bets.

 

Hoe zijn de Drie Gezusters ontstaan?
“Ik zal ’t wel vertellen”, bijt Rita ’t spits af. “Ik kan da ’t best van aollemaol.” “Nou ja, wa’n dunk hedde gij van oew eige”, ketsen Jo en Bets erbovenop. Jo: “’t Is zó dè Bets en ikke een kir meedin mee ’t Liedjesfestival. Ons Rita zat toen in de jury en die vond dè zô schôn dè ze ôk mee wo doen. Ik heb toen saome mee ons Rita een keer opgetreeje en ’t jaor daornao deeje we mee ons drieje mee aon de Zittingsaovonde.” Rita glundert: “En sindsdien ben ik dé hit van diejen aovond”.  De blijdschap wordt direct de grond ingedrukt: “Doe nou toch ’s normaol, gè! Iederéén die mee duu aan diejen aoavond is leuk, gé bent echt niet de beste of zô.”

Typetjes
De typetjes zijn duidelijk maar de gezusters benadrukken graag elkaars sterke kanten. Bets: “Ons Rita die wit alles bèter, ja dè ment ze dan toch. Ze duu èltè nogal ûit de hôgte. ’t Is echt nie zô, dè ze èltè gelèk hi mèr ze denkt zelf van wel. Ons Jo is een bietje een sjaggerijn. Doar kan ze niks aon duun hurre, dè zit in d’rren aord. ’t Kumt omdè ze èltè tussen de koei sti. Ze is een bietje lomp en dwers.” Jo bitst terug: “Ge zôt  toch sjaggerènnig worre mee twèè zô’n zusse? Dan zal ik vertelle hoe ons Bets in mekaorre stekt. Ze is een bietje onneuzel, al zegt ze zelf dè ze da expres doet. Hoe zal ik ’t een bietje netjes zegge? Ze is nie dom mèr ze hi een bietje moeite mee denke.”

Samenwerking
Sinds jaar en dag staan de Drie Gezusters op de Bladelse planken en hun optredens zijn niet meer alleen beperkt tot de zittingsavonden. Rita: “Ja, wij worre vort dikkels gevraoge vur optreejes. We gaon ellek jaor zinge op het verpleeghuis en bejaardenhuis. En ’t dak gi’t eraf hè! Die ouw mense gaon in polonaise dur de zaol. Dè is toch zô schôn. We hebben ôk gezonge op de Aspergeaovond en vur Alpe d’HuZes en m’n Bruur z’n Bruur. Ja, mee Hein van Eekert hebben wij ’n speciaole band. As wij ut stukske klaor hebbe, dan kekt Hein ur nog wel is overhenne, as wij ut hum vraoge. En hij duuget ok gerre.” Bets gaat verder: “We hebben kai-veul mense die ons helpen. Wij kunne van ons aige al heul schôn zinge, mer Tom Brouwert zurgt ur dan nog vur de ut ok schon saome  klinkt, zodè ut ok vur ei leuk is um nor te lustere.  En hij duugut ok gerre hurre! En wa daochte van die band mee die mannen van Knook, Krekels en van Kaethoven? Dè gi toch èltè zô leuk. Zij vènne innen aovond oefene genog mèr wij wulle ‘r èltè gère twee. Omdè ’t zô schôn klinkt ès wij saome muziek maoke. Ik krèg echt dikkels kiepevel.” Over de dames van de grime –Jeanne en Lian – ook niets dan lof. Jo: “Zij denke aon alles. En wij meuge èltè onze tekst nog èkkes oefenen als ze ons op zitte te maoke. We gaon ze echt missen want dees jaor zèn ze er nie mir bè. En dan nie te vergètte natuurlik ook nog de manne van ut teneel; ok zij staon elte vur ons klaor!”

Prinsessentoer
De dames herinneren zich het jaar waarin ze zichzelf tot Prinsessen der Muggezifters gekroond hadden. Rita: “We hebben toen nun hille toer gemaokt langs alle belangrijke mense ut Blaol. We hebben Peter Bons voetballes gegeve, dè kos ie echt goed gebrûike en we werre dur de burgemister mee veul egards ontvangen.” “Mee wà? roepen Bets en Jo in koor. “Nou, da we koffie krin”, verduidelijkt Rita. “O ja, da war schôn”, herinnert Bets zich. “We mogge uit heul sjieke kumkes drinke mee het gemintewaopen erop.” De Muggezifters zijn heel blij met de dames. “Ja, wij kunne ’t goed vène mee die manne”, lacht Jo. “Ze behandelen ons nog steeds als prinsessen terwijl we toch maar gewôn boerentrienen zèn.” “Gij misschien wel”, verdedigt Rita zich meteen. “D’r gi veul tèd zitte in ’t vurbereiden van ons stukske mèr we hebben èltè zo veul lol”, negeert Jo haar zus.

Rooi draod
Rita: “Vanaf de herfstvakantie zitten we bè mekaor en verzinnen waor we ’t over wulle gaon hebbe. ’n Sort van rooi draod.” De act van de Drie Gezusters is nooit grof.  Bets: “Dè vène wij zelf nie leuk, ge hoeft toch nie te schelle om grappig te zèn. ’t Ergste wa wij zegge is ‘slaoilip’ of ‘golliepoap’. En mèn noeme ze wel ’s dutsel mèr ik denk da da een compliment is.” Omdat er redelijk wat tijd in de voorbereiding zit, is steun van het thuisfront essentieel. Rita en Jo: “Ons manne ondersteunen ons hullemaol en staon èltè aachter ons.” Bets: “O ja, nou dan schrèft da vur mèn  ôk mèr op”,  om  vervolgens met haar onnozele gezicht een grijns te trekken. Dat zit wel goed met die mannen van de gezusters.

Komt erbij
De zittingsavonden staan weer op het programma bij de Muggezifters. Op de website van de vereniging kunt u precies zien wanneer de avonden zijn en wanneer de voorverkoop start. De Drie Gezusters zullen hun optreden geven net als een aantal gerenommeerde artiesten van Bladelse bodem. Het belooft een gevarieerde avond te worden. De dames besluiten het interview met de volgende woorden: “As wij zelf nie mee zô’n doen, zô’n we wel in de zaol gaon zitte. Ge komt ’s onder de mensen en er valt nog wa te laache. Nie allin om ons mèr mee alle artiesten. En ’t lèkt wel alsof we mekaore kliere mèr eigenlijk kunne we nie mir zonder mekaore.”

Bron: PC-55 door Renate Pijnenburg

Reacties zijn gesloten.